Literatuur

Een soort van column – De februari editie: Ga lekker op wintersport zeiden ze

Gewoon omdat het kan waagt oprichter en redacteur Kim Longwood zich eens per maand aan het schrijven van een soort van column. Want, waarom niet, right?
Kim, door fotograaf Wendy Jacobse

Ga lekker op wintersport zeiden ze

Ik had nog nooit een voet op besneeuwde bergen gezet, je weet wel, als je SnowWorld niet meetelt. Laat staan dat ik met een perfect geslepen plank en bindingen aan mijn voeten een piste af was gesjeesd. Maar hey, leef een beetje, dat is goed voor je, dacht ik.

Dus met oprecht enthousiasme stapte ik bij Amsterdam Sloterdijk de tourbus richting Oostenrijk in. Niet omdat ik nou zo’n zin had om daar 14 uur lang mijn rug in te breken, maar omdat ik anders het metrospoor op werd geblazen. Storm in Nederland verruilen voor zon in Zillertal? Ja graag.

Meteen na de busreis werden we een koude camping douche ingeslingerd en met bus nummer 2 vervoerd naar Hochfügen. Ik was klaarwakker, dat dan weer wel. Met gebroken rug en stijve nek en grote ogen keek ik naar het verse poeder in de babyweide. Ik had er zin in joh. Maar de snowboard leraar niet, dat was voor ons hele klasje wel duidelijk. Dus zonder instructies werden we naar boven gestuurd en zonder instructies gleed ik naar beneden. Viel ik naar beneden. Brak ik bijna mijn pols op de weg naar beneden. Bijna.

Binnen het eerste half uur wintersport stond ik bij de EHBO mijn pols in te laten binden door de enige medewerker die Engels sprak. Fantastisch. Ik was verkocht. Not.
Maar dat mocht de pret niet drukken, want ik was nog altijd in Oostenrijk en de zon scheen. Dat was een traktatie die ik door geen enkel hongerig kind (lees: ongeïnteresseerde snowboard leraar) zou laten stelen.

De daarop volgende dagen deed ik (voorzichtig) mee met yogaklasjes. Mijn linkerarm is super sterk geworden. High plank naar low plank op één arm enzo, daar krijg je een ziek grote spierbal van. Kon ik toch mooi pronken met m’n Popeye power.
Ook ging ik wandelen en hardlopen in de bergen (lees: in de zon) met een thermo sportpakje – maar geen jas – aan (want: zon).
En de kers op de taart was het zwemparadijs naast ons verblijf met verwarmd buitenbad (zon!), zoutwater floating bad (in een glazen koepel, dus: zon) en sauna. Ja, hier ben ik meerdere malen heen gegaan, ook gewoon lekker in mijn uppie.

Natuurlijk heb ik ergens tussendoor nogmaals de sneeuw opgezocht. De groep ging één dag naar een ander gebied, waar het uitzicht zodanig mooi was dat ik het niet wilde missen. (Wist ik van tevoren natuurlijk allang.) Met knikkende knieën bevestigde ik mijn snowboard boots weer aan de bindingen van die perfect geslepen plank. Dit keer had ik het privilege een lesje te krijgen van een vriend die wel de tijd nam om technische aspecten van dat gekke spelletje genaamd snowboarden uit te leggen. En opeens klikte het. Met rolschaats polsbeschermer en al gleed ik full speed de piste (HAHA, babyweide) af.

Het was prachtig. Maar dat wintersporten, tja, daar heb ik nog steeds geen kaas van gegeten.

XOXO – Kim Longwood

Heb jij een hamvraag, twijfelachtig vraagstuk of humoristisch onderwerp waar écht over geschreven moet worden? Stuur dan als de wiedeweerga jouw hersenspinsel naar finerthingsfineprint@gmail.com en wie weet wordt hier volgende maand een soort van column over gepubliceerd op deFINERTHINGSclub.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: