Literatuur

Een soort van column – De juni editie: Een droom leven

Gewoon omdat het kan waagt oprichter en redacteur Kim Longwood zich eens per maand aan het schrijven van een soort van column. Want, waarom niet, right?
Kim, door fotograaf Amel herzi

Een droom leven

Het is een uitspraak die bijna net zo oud is als de stoffige boeken in vintage boekenwinkels in de antieke straten van Parijs, maar ondanks het cliché gehalte geloof ik er heilig in: Ik leef niet om te werken, maar ik werk zodat ik kan leven.

Sinds corona gedag heeft gezegd tegen hoogtijdagen en niet langer meer overal de hoofdrol speelt, zijn meer mensen aan het werk. Waarvan veel mensen op kantoor of in winkels. Ze maken zoals vanouds lange dagen, spenderen meer tijd met collega’s dan met vrienden en familie én ze zijn alweer zo goed als gewend aan het verantwoordelijkheidsgevoel wat komt kijken bij een locatiegebonden baan.
Ik spreek regelmatig mensen die moeite hebben met tijd nemen voor zichzelf of voor een hobby, of die überhaupt niet meer weten wat vrije tijd is. Dat is zorgwekkend. De pandemie is nog niet eens compleet verdwenen en het oude normaal is het nieuwe normaal als we kijken naar het werkveld.

Ik las laatst een artikel over hoe we zouden ‘moeten’ streven, niet naar een droombaan, maar naar een droom leven. Dat kwam hard binnen. Niet omdat ik als een bezetene de carrièreladder probeer te beklimmen, maar omdat ik daar juist heel bewust niet meer mee bezig ben. Ik werk met plezier, voor mijn plezier en ik vind productief zijn en bijdragen belangrijk voor mijn persoonlijke ontwikkeling. Maar werk blijft werk. Privé blijft privé.

Het is moeilijk om een scheidingslijn te vinden én te hanteren wanneer je in een westerse samenleving waarin alles om prestaties en bezit draait leeft. Ik snap het wel. Iedereen heeft behoefte aan een mooi huis met mooie spullen waar je op je mooie sneakers in rond dwarrelt als een opgebrand maar semi content tandwieltje van de geldmachine. No judgement. Er is ons decennialang verteld dat dit de essentie van het leven is, dus hoe kan het ook anders dan dat we dag in dag uit slave to the wage zijn, onderdeel uitmaken van een vicieuze cirkel waarin ‘nooit genoeg hebben’ centraal staat?

Iedereen is vrij om te kiezen voor wel of geen 50-urige werkweek, parttime of vrijwillig werken, freelancen als een beest of juist als een beer tijdens de winterslaap periode… hoeveel waarde je hecht aan werken is niet aan mij om te bekritiseren. Ik weet alleen wel dat ik het een beter idee vind om de juiste balans te vinden, voor mezelf. En misschien vind jij dat ook, voor jezelf.

Tijd om alleen door te brengen, om te rusten, of met vrienden en familie te spenderen, is belangrijk. Tijd om te bewegen, bewust met eten om te gaan en tijd om met open ogen in het ‘nu’ te staan, is belangrijk. Tijd om een hobby uit te voeren, om te reizen, om op avontuur te gaan en je wereld te verbreden, is belangrijk. Gun jezelf meer dan lange werkdagen zonder tegenprestatie, zonder beloning. Kies niet (alleen) voor een droombaan, maar voor een droom leven.

XOXO – Kim Longwood

Heb jij een hamvraag, twijfelachtig vraagstuk of humoristisch onderwerp waar écht over geschreven moet worden? Stuur dan als de wiedeweerga jouw hersenspinsel naar finerthingsfineprint@gmail.com en wie weet wordt hier volgende maand een soort van column over gepubliceerd op deFINERTHINGSclub.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: